SKARB KAPŁANA, czyli szereg rozmyślań dla kapłanów

Kapłan, na mocy święceń, jest wyniesiony ponad aniołów. Zadaniem kapłana jest bycie alter Christus, czyli drugim Chrystusem na tym świecie, by pomagać duszom w zjednoczeniu się z Synem Bożym przez wiarę, nadzieję i miłość. By móc pomagać ludziom w osiąganiu ich ostatecznego celu, sługa Chrystusa musi się przede wszystkim sam z Nim wewnętrznie zjednoczyć, stać się do Niego podobnym. Podczas święceń nowo wyświęceni kapłani słyszą słowa Pana Jezusa: „Już was nie nazywam sługami, lecz przyjaciółmi”. Przyjaciel Chrystusa to powiernik Jego Serca, to ten, kto zawsze ma te same pragnienia i dążenia jak Boży Syn, to ten, kto zawsze ma czas dla swojego Przyjaciela i znajduje rozkosz, ochłodę oraz odpoczynek w przebywaniu z Nim. Ta wielka godność nie niweluje ludzkiej kondycji kapłana. Mimo przyjętych święceń pozostaje on słabym człowiekiem, zmagającym się z trzema nieprzyjaciółmi zbawienia: ciałem, światem i szatanem.